किराताष्टकम्

प्रत्यर्थि व्रातवक्षःस्थलरुधिरसुरा-

पानमत्तम्पृषत्कं

चापे सन्धाय तिष्ठन् हृदयसरसिजे

मामके तापहन्ता ।

पिञ्छोत्तंसः शरण्यः पशुपतितनयो

सावधानः सदा नः ॥ १ ॥

आखेटाय वनेचरस्य गिरिजा-

सक्तस्य शम्भोःसुतः

त्रातुं यो भुवनं पुरा समजनि

ख्यातः किराताकृतिः ।

कोदण्डः छुरिकाधरो घनरुचिः

पिञ्छावतंसोज्वलः

स त्वं मामव सर्वदा रिपुगण

त्रस्तं दयावारिधे ॥ २ ॥

यो मां पीडयति प्रसह्य सततं

देही त्वदेकाश्रयं

भित्वा तस्य रिपोरुरः छुरिकया

शाताग्रया दुर्मतेः ।

देव त्वत्करपङ्कजोलसितया

श्रीमन् किराताकृते

तत्प्राणान् वितरान्तकाय भगवन्

कालारिपुत्राञ्जसा ॥ ३ ॥

विद्धो मर्ममसु दुर्वचोभिरसतां

सन्तप्तशल्योपमैः

दृप्तानां द्विषतामशान्तमनसां

खिन्नोऽस्मि यावद् भृशं

तावत् त्वं छुरिकाशरासनधरः

चित्ते ममाविर्भवन्

स्वामिन् देव किरातरूप शमय

प्रत्यर्थिवर्गं क्षणात् ॥ ४ ॥

हर्तुं वित्तधर्मतो मम रताः-

छोराश्च ये दुर्जनाः

तेषां मर्मसु ताडयाशु विशिखै-

स्त्वत्कार्मुकान्निःसृतैः ।

शास्तारं द्विषतां किरातवपुषं

सर्वार्थदं त्वामृते

पश्याम्यत्र पुरारिपुत्र शरणं

नान्यं प्रपन्नोऽस्म्यहम् ॥ ५ ॥

यक्षप्रेतपिशाचभूतनिवहाः

दुःखप्रदा भीषणाः

बाधान्ते नरशोणितोत्सुकधियो

ये तां रिपुप्रेरिताः ।

चापज्यानिनदैस्त्वमीश सकलान्

संहृत्य दुष्टग्रहान्

गौरीशात्मज दैवतेश्वर किरा-

ताकार संरक्ष माम् ॥ ६ ॥

द्रोग्धुं ये निरतास्त्वदीयपदप-

द्मैकान्तभक्ताय मे

मायाःछन्नकळेबराश्च विषदा

नाद्यैःसुदा कर्मभिः ।

वश्यस्तम्भनमारणादि कुशल-

प्रारम्भ दक्षानरीन्

दुष्टान्संहर देवदेव शबरा-

कार त्रिलोकेश्वर ॥ ७ ॥

तन्वा वा मनसा गिराऽपि सततं

दोषां चिकीर्षन्त्यलं

त्वत्पादप्रणतस्य मे निरपरा-

धस्यापि ये मानवाः ।

सर्वान् सहेर तान् गिरीशसुत मे

तापत्रयौघानपि

त्वामेकं शबराकृते भयहरं

नाथं प्रपन्नोऽस्म्यहम् ॥ ८ ॥

कृष्टो राजभटैः सदाऽपि परिभूतोअं

खलैर्वैरिभि-

श्चान्यर्घोरतरैर्वि पज्जलनिधौ

मग्नोऽस्मि दुःखातुरः

हा हा किं करवै विभो शबरवेषं

त्वामभीष्टार्थदं

वन्देऽहं परदैवतं कुरु कृपां

नाथार्थ बन्धो मयि ॥ ९ ॥

स्तोत्रं यः प्रजपेत् प्रशान्तकरणैर्-

नित्यं किराताष्टकं

स क्षिप्रं वशगान् करोति नृपती-

नाबद्धवैरानपि ।

संहृत्यात्म विरोधिनः खलजनान्

दुष्टग्रहानप्यसौ

यात्यन्ते यमदूतभीतिरहितो-

दिव्यां गतिं शाश्वतीम् ॥ १० ॥

इति किराताष्टकं सम्पूर्णम् ॥